شن اسفندگان براساس گاهشماری شهریاری ایرانی برابر است با 5 اسفند(سپندارمذروز). البته در تقویمی که با عنوان سالنمای زرتشتی منتشر می شود این روز را 29 بهمن ذکر کرده که اشتباه است. چون گاهشماری شهریاری ایرانی/جلالی/خورشیدی دقیق ترین تقویم جهان     می باشد .

( در این مورد می توانید به کتاب گاهشماری از استاد بیرشک و راهنمای زمان جشن ها و گردهمایی های ملی ایران باستان از مرادی غیاث آبادی  و تاریخ تاریخ در ایران از رضا عبداللهی مراجعه کنید).

این جشن یکی از جشن های باستانی ایرانیان است در ستایش و گرامیداشت «اسفند،سپندارمذ». که به معنی فروتنی پاک و مقدس بوده و نام یکی از امشاسپندان که نگهبان و ایزد بانوی زمین  است می باشد. این فرشته در دنیای معنوی، مظهر عشق و محبت و فروتنی و تواضع است و در دنیای مادی ، نگهبانی زمین با اوست.

در ایران باستان در این روز مردان به زنان هدیه داده و زنان از کار روزانه معاف بوده اند. البته هنوز هموطنان زرتشتی این روز را جشن می گیرند و لیکن این روز نیز همچون باقی جشن های باستانی متعلق به دین و آیین خاصی نیست و جشن همه ایرانیان است. در سال های اخیر از سوی سازمان های غیر دولتی تلاش هایی می شود تا به جای والنتاین (که مد شده!) جشن سپندارمذگان را معرفی کنند تا به جامعه ایرانی بازگردانده شود که جای خوشحالی ست. و ای کاش که دولت نیز در این راستا همکاری می کرد تا بیش از این جوانان (از روی نا آگاهی ) ویا به نشانه کلاس! و متمدن بودن! و برخی هم به بهانه جهانی شدن! به والنتاین ها روی نیاورند که اگر این والنتاین ایتالیایی در سال ۳۰۰ میلادی  عاشق شده و این جشن  شکل گرفته ، پدران و مادرانشان  از هزاران هزار سال پیش سپندارمذگان را داشته اند و جشن گرفته اند. بنابراین این روز( که می توان علاوه بر روز زنان ، نام روز عشق و دوستی بر آن نهاد چراکه ایزد بانوی زمین«سپنته آرمئیتی/ سپندارمذ» مظهر عشق و محبت است ) را باید دوباره زنده کرد و برپا داشت.